unfoldingWord 01 - ۱- آفرینش
![unfoldingWord 01 - ۱- آفرینش](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_07.jpg)
Преглед: Genesis 1-2
Број на скрипта: 1201
Јазик: Farsi
Тема: Bible timeline (Creation)
Публиката: General
Жанр: Bible Stories & Teac
Цел: Evangelism; Teaching
Библиски цитат: Paraphrase
Статус: Approved
Скриптите се основни упатства за превод и снимање на други јазици. Тие треба да се приспособат по потреба за да бидат разбирливи и релевантни за секоја различна култура и јазик. На некои употребени термини и концепти може да им треба повеќе објаснување или дури да бидат заменети или целосно испуштени.
Текст на скрипта
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_02.jpg)
در آغاز، خدا همه چیز را اینگونه آفرید: او جهان و همه موجودات را در شش روز خلق کرد. بعد از آفرینش زمین، چون خدا هنوز هیچ چیز را شکل نداده بود، همه جا تاریک و تهی بود. اما روح خدا بر سطح آبها بود.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_03.jpg)
سپس خدا گفت: «روشنایی بشود» و روشنایی شد. خدا دید روشنایی نیکوست و آن را "روز" نامید. و خدا تاریکی را از روشنایی جدا ساخت و آن را "شب" نامید. خدا روشنایی را در روز اول آفرید.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_04.jpg)
در روز دوم آفرینش، خدا گفت: «فلکی بر فراز آبها به وجود آید» و چنین شد. خدا آن فلک را آسمان نامید.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_05.jpg)
در روز سوم خدا گفت: «آبهای زیر آسمان در یک جا جمع شوند تا خشکی پدیدار شود.» او خشکی را «زمین» و آبها را «دریا» نامید. خدا دید آنچه که آفریده است نیکوست.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_06.jpg)
سپس خدا گفت: «انواع گیاهان و درختان بر روی زمین برویند» و چنين شد. خدا دید آنچه که آفریده است نیکوست.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_07.jpg)
در چهارمین روز آفرينش، خدا گفت: « در آسمان روشنایی پدید آید.» و بدین گونه خدا خورشید، ماه و ستارگان را آفرید تا بر زمین روشنایی بخشند بنابراین روز، شب، فصلها و سالها از هم جدا شدند. خدا دید آنچه که آفریده است نیکوست.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_07a.jpg)
در روز پنجم، خدا گفت: «آبزيان، دریا را پر سازند و پرندگان در آسمان به پرواز درآیند». بدین گونه او تمام آبزیان و پرندگان را آفرید. خدا ديد آنچه که آفریده، نیکوست و آنها را برکت داد.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_09.jpg)
در ششمین روز آفرینش، خدا گفت: «زمین از انواع جانوران پر شود» و آنچه خدا گفت انجام شد. آن حیوانات، وحوش، خزندگان و حشرات بودند. خدا ديد آنچه که آفریده نیکوست و خشنود شد.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_13.jpg)
سپس خدا فرمود: «انسان را شبیه خود بسازیم تا بر زمین و جانوران آن فرمانروایی کند.»
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_01_15.jpg)
آنگاه خدا مقداری خاک گرفت، آن را به صورت انسان درآورد و در او حیات دمید. خدا او را آدم نامید و باغ بزرگی برایش مهيا کرد تا آنجا زندگی کرده و از آن مراقبت نماید.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_02_04.jpg)
خدا دو درخت خاص در میان آن باغ قرار داد، يکی درخت حیات و ديگری درخت شناخت نیک و بد. خدا به آدم گفت که میتواند از میوه تمام درختان باغ بخورد به جز میوه درخت شناخت نیک و بد. اگر او از میوه آن درخت میخورد، میمرد.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_02_07.jpg)
سپس خدا گفت: «خوب نیست که آدم تنها بماند.» زیرا حیوانات نمیتوانستند همدم مناسبی برای آدم باشند.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_02_09.jpg)
بنابراین خدا آدم را به خوابی عمیق فرو برد. سپس یکی از دندههای او را برگرفت و از آن، زن را آفرید و او را پیش آدم آورد.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_02_10.jpg)
وقتی آدم او را دید، گفت: «این موجود شبیه من است. او را زن مینامم، چون از مرد گرفته شد.» بدين سبب است که مرد از پدر و مادر خود جدا میشود و به همسر خود میپیوندد و از آن پس، آن دو، یک تن میشوند.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_02_11.jpg)
خدا مرد و زن را به شباهت خود آفريد. او آنها را برکت داد و فرمود: «بارور شوید، فرزندان آورده و زمین را پر سازید.» و خدا ديد هرآنچه که آفریده نیکوست و خشنود شد. همه اینها در روز ششم روی داد.
![](https://static.globalrecordings.net/300x200/z01_Ge_02_12.jpg)
با فرا رسیدن روز هفتم، خدا کار آفرینش را به پایان رساند، روز هفتم را برکت داد و آن را مقدس خواند؛ زیرا روزی بود که خدا پس از پایان کار آفرینش، آرام گرفت. به این ترتیب خدا جهان و تمام مخلوقات را آفرید.